Witaj Tomek,
W Twoim liście z 31 października 2004 (19:12:26) można wyczytać:
T> nie
>> potrafi doprowadzić do identyfikacji pracowników z sobą. I obaj dziwią
>> się swojemu "przeciwnikowi". W szkole inaczej uczyli?
>>
T> Co ty pierdzielisz. Identyfikować to ja mógłbym się z sekretarką.
T> Ale nie moge bo nie mam.

Ja mam. Świetną. I kulturę osobistą też mam... A identyfikować się
powinni pracownicy ze swoją firmą. I szefem. Rozumiem, że w tym
przypadku nie jest to możliwe: nawet nie zrozumiałeś mojego tekstu.

T> [...] kiedy zakładałem swoja firme to w
T> szkołach uczyli o przyjaźni Polsko Radzieckiej.

Biedny i poszkodowany, co? Miałeś znacznie więcej czasu od wielu
innych, aby nauczyć się być szefem. Rozumiem jednak, że pozostałeś w
tamtych czasach.

T> Jak przetrzymasz 25
T> lat na rynku to porozmawiamy.

Brakuje mi jeszcze 1o lat, ale sobie radzę i - mam nadzieję - dalej
tak będzie. Więc poczekam na dalszą część rozmowy za 10 lat - jeśli
jeszcze jakiś ślad po tobie zostanie na rynku.

T> Ja się nie dziwię jakiemuś
T> przeciwnikowi. Bo go tu nie ma. Moim przeciwnikiem może być ktoś
T> kto ma firmę, a nie ktoś kto pracuje w czyjejś firmie. Tomek

Ponownie widzę, że ze zrozumieniem "słowa pisanego" coś nie wychodzi.
Dla wyjaśnienia: mam biura na terenie ponad połowy kraju. I trochę
pracowników oraz wielu współpracowników, którym możesz zaproponować
podwyżkę jaką chcesz, chcąc ich przejąć. Wielu próbowało :-). A co do
przeciwników (bo najwyraźniej mnie masz na myśli) - ja nie mam
konieczności ich mieć. Nawet z konkurencją współpracuję ku wzajemnym
pożytkom. Radzę ci - ucz się - na to nigdy nie jest za późno!

--
Pozdrowienia,
MP