Zacznę od tego, iż zanim napisałem ten post dokładnie przewertowałem
archiwum grupy. Polemika optymistów z pesymistami (w wątku sposobów
poszukiwania pracy i ichże skuteczności) przypomina tu trochę rozmowę
ślepego z głuchym i wydawać się może, iż na porozumienie najmniejszych szans
nie ma, a szkoda bo wydaje mi się, że racja leży po środku.
Tak, niezmiernie ważne jest aktywne poszukiwanie pracy, posiadane
kwalifikacje, umiejętność przygotowania w sposób odpowiedni dokumentów które
przedstawiamy pracodawcy, dokładne przygotowania się do rozmowy
kwalifikacyjnej jak i ewentualnie późniejszych testów tak samo jak dobór
ofert (pasujących do naszych kwalifikacji) na które odpowiadamy. Nie zmienia
to jednak faktu, iż nie każdy ma takie same szanse na start w życiu, nie
każdego stać na studia, czy inne szkolenia, nie każdego stać na to aby
aktywnie poszukiwać pracy poza swoim miejscem zamieszkania, nie każdy może w
sposób "profesjonalny" przygotować dokumenty dla pracodawcy (chociażby z
banalnego powodu nie posiadania komputera...), w końcu nie każdy ma
"znajomości", które w dzisiejszych czasach jeśli nawet nie gwarantują
znalezienia pracy (czy też w innych przypadkach nie są potrzebne) to z całą
pewnością są przy jej poszukiwaniu pomocne (tu zaraz co niektórzy pewnie
mnie kamieniują). Często zdarza się również tak, iż dana osoba ma
kwalifikacje, odpowiednie dokumenty i nawet jakieś "znajomości" a mimo to
pracy nie ma. Tu chciałbym odpowiedzieć na pytanie postawione przez jednego
z grupowiczy (oj chyba nie ma takie słowa ;P), dlaczego tak zwane
"sprawdzone metody" się zazwyczaj nie sprawdzają?. Moim skromnym zdaniem
winą za ten stan należy obarczyć nie fakt, iż za dużo osób tymi sposobami
usiłuje znaleźć pracę, bo metoda(y) jest jak najbardziej poprawna, ale (tu
na wstępie zaznaczę, iż jest to duże uogólnienie) na rynku nie ma po prostu
ofert pracy... Do czego dążę?? Na pewno nie próbuje stworzyć "złotej"
recepty na sukces, bo takiej nie ma. Chciałbym aby Ci "optymiści" przestali
się wywyższać nad "nieudacznikami" bo wcale lepsi nie są a jedynie mieli
więcej szczęścia i "pesymiści" ni poddawali się i walczyli dalej. Chciałbym
również, aby zrozumieli, że w dzisiejszych czasach podaż w stosunku do
popytu ofert pracy jest na tyle mała, iż nie należy potępiać tych którzy w
trosce o swoje (i być może najbliższych żywot) wykorzystali wszelkie
możliwości (w tym "układy") aby pracę dostać. Cóż takie życie, a ewentualny
przewrót (rewolucja) tego nie zmieni, co najwyżej zamieni miejscami
wykorzystujących z wykorzystywanymi (choć i to nie jest wcale takie pewne).
I tym optymistycznym słowem kończę swoja wypowiedź. Jak ktoś czegoś nie
rozumie, niech pyta, a może ktoś chce coś dodać??
Pozdrawiam

--
motto