>>> Może i wstyd, ale za to można się było w tych wszystkich firmach całkiem
>>> dobrze rozwinąć, a nie wszyscy byli dziećmi właścicieli...
>>>
>> I ponownie mam inne doświadczenia. W większości przypadków od dzieci
>> właściciela (on) wymagał o wiele więcej. Większe obowiązki, większa
>> odpowiedzialność, ale za razem i większe zaufanie.
>
> Ale widzisz, to ściśle zależy od tego, czy mówimy o tych dzieciach, w
> których pokłada się nadzieje na np. przejęcie firmy w przyszłości, czy o
> tych, które trzeba po prostu gdzieś upchnąć, bo z normalnej pracy by
> wyleciały.
>

Przejąć firmy nie przejmę - nie moje zainteresowania. Zresztą już jakiś czas
temu wybrałem swoją drogę.
Zresztą spotkałem kilku/a innych synów/córek szefa. Początkowo
szał/maniera/niewiadomo co, później jak mijał okres "cielęcy" rozumieli, że
firma właśnie będzie w przyszłości ich. To naprawdę zmienia ludzi.

Jednak wiem, że potrafią się trafić osoby całkowicie niekompetentne -
najlepiej wtedy dać je np. do pomocy księgowości na stanowisko archiwizacji
(czytaj układa dokumenty (np. wg. daty, kontrahenta, itp) i przekazuje
dalej. Dobre stanowisko to zastępca (tu wstawić odpowiednią nazwę) np. d/s
marketingu - ogólnie takie stanowiska, gdzie praca jest w grupie i czasem
może taka osoba zostać naprowadzona przez szefa na "super pomysł".
Przyznam, że wymyślam w tym momencie - na szczęście nie spotkałem takiej
osoby. Zazwyczaj masz kasę i rób co chcesz...

B.Z.