"HuRa" <r...@w...pl> writes:

> Wiesz, ja tez znam takich ludzi, ktorzy zachowywali sie tak jak Ty.
> Pracowali w duzych firmach, zarabiali duzo, byli dumni z tego,
> ze wlasna praca do wszystkiego doszli.
> Nagle zaczely sie klopoty - firmy zaczely zwalniac ludzi, zaczely sie
> bankructwa.
> Ci sami ludzie nagle stracili wszystko, nauczyli sie pokory. Nie mowili juz,
> jacy
> sa dumni. Ale oczywiscie Tobie czegos takiego nie zycze. Lepiej nie chwal

dumnym mozna byc MIMO tego, ze sie stracilo prace. to zalezy od tego,
jak sobie poustawiasz w zyciu priorytety i co bedzie dla ciebie
najwazniejsze.

jesli priorytetem i szczytowym osiagnieciem jest praca i na niej
opierasz cala swoja wizje zycia - no to jak ja stracisz to tragedia
jest wielka, zalamanie psychiczne i w ogole.

a praca to srodek do celu. nie ta to inna. coz w tym wielkiego, ze sie
ja straci? to sie znajdzie inna.
ba, malo tego: ludzie przewidujacy nie znajda sie nigdy w takiej
sytuacji ze "zarabiali duzo, nagle przyszly klopoty i stracili
wszystko".

jak zarabiam duzo, to oszczedzam i odkladam, bo wiem ze praca w jednym
miejscu nie bedzie trawala wiecznosc i sie po prostu zabezpieczam na
przyszlosc.
nie wyobrazam sobie w jaki sposob mozna 'stracic wszystko" bedac
praciobiorca! wtedy tracisz tylko comiesieczne zrodlo dochodow.

owszem, mozna stracic wszystko jak sie ma wlasna firme w postaci
spolki cywilnej i ta spolka bankrutuje a akurat nie zdazyles przepisac
swojego majatku na kogos innego i przychodzi komornik zabiera i
jeszcze masz dlugi do splacenia.

ale przeciez ty nie pisales o TAKIEJ sytuacji!

--
Nina Mazur Miller
n...@p...ninka.net
http://pierdol.ninka.net/~ninka/