Wojciech Jaczewski napisał(a):

>> A czemu nie? Ja wprawdzie z sąsiedniego podwórka (nie kształcę się na
>> speca od telekomunikacji, lecz na programistę), ale tak co najmniej
>> z rok doświadczenia mogę sobie już wpisać. [1] A na czwartym roku
>> dopiero jestem.

> Właśnie różnica między programowaniem a telekomunikacją, czy elektroniką
> jest zasadnicza. Do nauczenia się programowania potrzeba tylko chęci,
> komputera, internetu i ewentualnie książek. Do pozostałych wymienionych
> specjalności potrzebny jest jeszcze sprzęt pomiarowy, oraz różne elementy
> do eksperymentów.

Wiesz... wykłócać się za bardzo nie chcę, ale jestem zdania, że jak ktoś
się naprawdę czymś pasjonuje, to znajdzie sposób. Takoż mój kolega, jest
po stokroć bardziej zainteresowany sprzętem. Zbudował sobie samodzielnie
różne układy, robociki itd. Nawet skombinował sobie dostęp do matryc
programowalnych Xilinxa i ogólnie dużo przy sprzęcie robi.

Oczywiście daleki jestem od stwierdzenia że to łatwe, proste i przyjemne.
Ale jak tak patrzę po swoim kierunku, to osób które robią coś ponad
to co mają w planie zajęć jest może 10%. Często Ci ludzie poświęcają
się dla jednej idei, kosztem nawet ocen z innych przedmiotów.
W najbardziej jaskrawej opozycji do nich stoją ludzie z super wynikami
i podejściem 'jak to trudno znaleźć pracę, bo wszędzie wymagają ludzi
z doświadczeniem'. Nie wiem... Może wymagają. A może to tylko wymówka,
by móc iść po najmniejszej linii oporu? W moim przypadku się to
stwierdzenie nie sprawdziło, z czego się cieszę z każdym dniem coraz
bardziej. Dodatkowo moja praca jest pasjonująca, pełna naprawdę
ciekawych projektów i za każdym projektem ucząca mnie czegoś
nowego. Mam uwierzyć, że to wszystko tylko kwestia szczęścia jest?
A osoba, która mi zlecała projekty przez ostatni rok, do czwartku
nie wiedziała nawet jak wyglądam. :)

--
Wojciech 'Proteus' Bańcer
p...@p...pl