>
> > Za postój należy sie 60% wynagrodzenia.
> > O ile pracodawca nie udzieli ci   najpierw normalnego urlopu.
> >
>
> a możesz jeszcze podać punkt w KP gdzie o tym znajde?
>
> --
> Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl

Witam drugi raz . Znalazłem coś taego przecztyaj. Pozdrawiam.

Kiedy można nie wypłacić wynagrodzenia za przestój?

Z powodów od nas niezależnych nie mogliśmy prowadzić działalności od grudnia
2004 r. do końca stycznia 2005 r. W tym czasie wypłacaliśmy pracownikom
wynagrodzenie za przestój (przestój nie wynikał z ich winy). Czy jeżeli w tym
czasie pracownik wykonywał pracę na rzecz swojego nowego pracodawcy, z którym
zawarł umowę o pracę w styczniu (w momencie, gdy dowiedział się, że w tym
miesiącu nie będziemy potrzebowali jego pracy), możemy nie wypłacić mu
wynagrodzenia za czas przestoju za styczeń?

Jeżeli praca u innego pracodawcy nie powodowała, że pracownik nie miał
możliwości natychmiastowego podjęcia pracy u Państwa, to nie może o­na stanowić
podstawy do odmówienia pracownikowi prawa do wynagrodzenia za czas przestoju.
Cechą charakterystyczną przestoju w zakładzie pracy jest to, iż pracownicy nie
mogą wykonywać swojej pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, za które
nie ponoszą odpowiedzialności. Za ten czas przysługuje im wynagrodzenie, jeżeli
byli gotowi do wykonywania pracy. Wynika z tego, że wynagrodzenie przysługuje,
jeżeli pracownik jest w pełni dyspozycyjny i może w każdej chwili w tym czasie
stawić się u pracodawcy na jego polecenie i rozpocząć pracę.
Aby wykazać gotowość do pracy w danym przypadku, należy ustalić, czy pracownik
faktycznie pozostawał w dyspozycji pracodawcy i czy miał możliwość oraz zamiar
w każdym czasie ją podjąć.
Jeżeli pracownik mógł wykonywać swoje obowiązki w każdej chwili, a nie robił
tego z uwagi na brak takiego polecenia z Państwa strony, dodatkowa praca nie ma
wpływu na wynagrodzenie pracownika za przestój.
W przypadku dłuższego przestoju, podczas którego pracownik nie miał obowiązku
pozostawania na terenie zakładu pracy, powinien poinformować pracodawcę o
miejscu swojego pobytu i sposobie kontaktu z nim.
Oznacza to, że jeżeli pracownik w tym czasie przebywał w znacznej odległości od
zakładu pracy lub kontakt z nim był w znacznym stopniu utrudniony, a pracodawca
nie mógł się z nim skontaktować, wynagrodzenie nie przysługuje.
Przykład
W okresie przestoju pracownik wyjechał do innego miasta w celu załatwienia
prywatnych spraw. Mimo że miał podstawę przypuszczać, iż przyczyna braku pracy
nie ustanie w tym czasie, pracodawca zdecydował się powierzyć mu inne
obowiązki. Z powodu faktu, że pracownik nie był gotów do wykonywania pracy,
wynagrodzenie nie będzie mu przysługiwało.
W przypadku zaistniałym w Państwa przedsiębiorstwie należy ustalić, czy
wystąpiły powyższe warunki. Tylko w razie gdy dodatkowa praca mogła
uniemożliwić powrót pracownika do pracy lub pracownik jednoznacznie
poinformował Państwa, że zamierza pracować w tym czasie u innego pracodawcy i
nie będzie gotowy do podjęcia pracy, za czas przestoju nie będzie mu
przysługiwać wynagrodzenie.
• art. 81 Kodeksu pracy.
Przemysław Ciszek
prawnik, specjalista w zakresie prawa pracy kancelaria Haarmann Hemmelrath w
Warszawie
Orzecznictwo uzupełniające:
• Przez pozostawanie w dyspozycji pracodawcy jako element gotowości do pracy w
rozumieniu art. 81 § 1 Kodeksu pracy należy rozumieć stan, w którym pracownik
może na wezwanie pracodawcy niezwłocznie podjąć pracę. Zatrudnienie u innego
pracodawcy nie przekreśla samo przez się gotowości do pracy w rozumieniu art.
81 § 1 Kodeksu pracy Dotyczy to jednak sytuacji, w której praca taka nie
wyłącza dyspozycyjności pracownika, to jest nie uniemożliwia niezwłocznego
podjęcia pracy, którą pracownik zobowiązał się wykonywać na rzecz pracodawcy,
ze strony którego doznał przeszkód w jej wykonywaniu. (Wyrok Sądu Najwyższego z
2 września 2003 r., I PK 345/02, OSNP 2004/18/308)
• Oczekiwanie pracownika na wezwanie go przez pracodawcę do wykonywania pracy
nie oznacza gotowości do pracy w rozumieniu art. 81 § 1 Kodeksu pracy, jeżeli
takiego zachowania pracownika nie usprawiedliwiają okoliczności sprawy. (Wyrok
Sądu Najwyższego z 14 maja 1999 r., I PKN 60/99, OSNP 2000/15/577)



Źródło: Monitor prawa pracy i Ubezpieczeń Nr 004/2005 z dnia 2005-02-16



--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl