Immona napisał(a):

[ciach]

To, w czym nie masz: po części masz rację. Przed dylematem braku
ubezpieczenia stanąłem we wrześniu, bo wtedy ostatecznie olałem pracę na
etacie. Pozostały umowy o dzieła (mniej więcej na dwa lata wprzód). Do
tej pory nie mialem czasu się ubezpieczyć albo to, co mi proponowano mi
nie odpowiadało (np. ubezp. w PZU, gdzie mogę korzystać z jakiegoś
lekarza X w przychodni Y, na co kompletne nie mam ochoty, skoro obok
mam dobrego lekarza rodzinnego) albo, jak w przypadku etycznego
załatwienia sprawy (podpisania umowy z NFZ i samodzielnego
ubezpieczenia), mnożyło problemy.


W czym masz rację: chociaż od początku mojej "pracy" tzn. zarobkowania
bez etatu i bez działalności, śmieję się mówiąc znajomym, że jestem
bezrobotnym, to jednak dzisiejsza wizyta w PUP to było mocne przeżycie.
Strasznie krępujące i stresujące było powiedzieć pani w okienku, że chcę
się zarejestrować jako bezrobotny.


A o co mi chodziło w poście (pierwszym i drugim): Generalnie chodzi mi o
to, że łatwiej pójść do PUP i wyciągnąć "haracz" od państwa w postaci
darmowego ubezpieczenia niż ubezpieczyć się samemu i płacić, co z punktu
widzenia państwa, budżetu etc. jest paranoją. Powinno być IMO na odwrót.
Tzn. zawarcie samemu ubezpieczenia powinno trwać krócej niż to, co
odstałem dziś w PUP (mierzone stoperem - około 20 min.). Tymczasem jest
na odwrót.

A co z tego wyszło: nic, bo to co był dostał, to zasiłek (nie chcę, nie
czuję żeby mi się należał) a ubezpieczyć może mnie żona. Więc wybieram
wariant ubezpieczenia przez żonę.

pozdr.
Maciek