> Twoje "nie wyżylibyśmy" (hre hre) znaczy tak naprawdę "prawdopodobnie nie
> obyłoby się bez jakichś zmian w strukturze wydatków, które to zmiany - o
> zgrozo! - trzeba by było nazwać drobnymi wyrzeczeniami".
>
Ja nie piszę o przeżyciu jako o egzystencji bioogicznej. Piszę o utrzymaniu
podstawowej własności jaką mamy i normalnym funkcjonowaniu w społeczeństwie
czyli:
- opłaceniu posiadanego mieszkania i mediów
- kupieniu leków które musimy kupować
- skorzystaniu od czasu do czasu z usług medycznych głownie dentysty-
prywatnie bo refundacja NFZ to śmiech
- utrzymaniu w miarę zdrowego poziomu i jakości wyżywienia
- zapewnieniu utrzymania dziecku.
dodatkowo
- utrzymaniu samochodu jako narzędzia koniecznego do utrzyamania pracy
przeze mnie.
To tyle.
Uważam że jeżeli człowiek pracuje i poświęca tj pracy czas, zwłaszcza więcej
niż 8h dziennie to powinien także:
- pozwolić sobie na coś do ubrania w sklepie a nie second handzie
- móc wyjechać minimum raz w roku na urlop, obojętnie czy w kraju czy
zagranicą
- zapewnić sobie rozrywkę przynajmniej w minimalnym zakresie (móc się
spotkac ze znajomymi w jakiejś knajpie i/lub pójść do kina lub do teatru czy
też skorzystać z basenu lub innej formy aktywności fizycznej. Te rzeczy
raz - dwa razy w miesiącu bo więcej mi nie trzeba)
- móc realizować się w jakimś swoim hobby lub innym pozazawodowym działaniu.
W moim przypadku to kolekcjonowanie i odbudowa starych motocykli, gra na
gitarze, historia transpotu, ksiązki...

Oczywiście można wszystko w cholerę sprzedać, zastawić (mieszkanie, samochód
i jakieś tam inne dobra które się ma) i wegetować, ale ja mam podejście
takie:
1. Nie pracuję po to by wegetować, jeżeli życie ma byc wegetacją to wolę nie
pracować w ogóle bo to nie ma sensu
2. Jeżeli praca nie zapewnia mi minimalnego poziomu życia jaki sobie
założyłem (co do poziomu dóbr materialnych jak i ilości wolnego czasu) to
nie zmieniam tego poziomu zycia tylko zmieniam pracę lub w ogóle żródło i
spoósb zapewnienia sobie dochodu
3. Pracuję po to aby żyć a nie odwrotnie
4. W pracy i w zyciu nie mam zadnych sentymentów dla nikogo i niczego.
Poświęcam na to część swojego życia z którego ani minuty i sekundy nikt i
nigdy mi nie zwróci ani nie zatrzyma, więc nie mam żadnych oporów ani
sentymentów w korzystaniu z tego z czego można skorzystać. Staram się byc
miły i uprzejmy w stosunku do innych tak dalece jak tylko można, ale dobro
innych ludzi jest względem mojego własnego dobra stoi zawsze na dalszym
planie.

Pisząc więc nie wyżylibyśmy mam na mysli życie na poziomie jaki sobie
założyliśmy z żoną, przy czym ten poziom nie jest ani szczególnie wysoki ani
kosztowny ani rozrzutny. Inny poziom nas nie interesuje a jeżeli to nie
kosztem poświecania własnego życia na pracę.
--
Jackare