Dnia Sun, 18 Apr 2004 13:14:02 +0200, "pocahontas"
<p...@p...com> napisał(a):

>Jestem osoba pracujaca i to dosc intensywnie, przez wiekszosc dnia, ale nie
>usmiecha mi sie pracowac w obecnej firmie do "usranej smierci" [...]
> Nie chcialbym tego robic w godzinach pracy,
>w obecnej firmie, bo szef moze i kilka razy sie na takie cos zgodzi, ale
>przy wiekszej liczbie zwolnien wywali mnie i zostane na lodzie, bez starej
>pracy i bez nowej.

Interesuje mnie, co szef - który się zgadza na Twoją nieobecność w
pracy z powodu szukania innej pracy - mówi na temat tego, że szukasz
innego miejsca zatrudnienia? W ogóle ciekawa jestem, jak się zapatrują
pracodawcy na coś takiego - pracownik oświadcza, że szuka innej pracy
i jak znajdzie, to się zwolni. Czy coś takiego gdzieś funkcjonuje? Czy
są pracownicy, którzy robią to jawnie, a nie za plecami szefa?

> Moze ktos z Was mial podobny dylemat. Jak sobie z tym
>poradziliscie?

Przypuszczam, że informujesz potencjalnych przyszłych pracodawców, że
obecnie jesteś zatrudniona. Skoro tak, to oni powinni zrozumieć, że
masz obowiązki i nie jesteś teraz całkowicie dyspozycyjna. Myślę, że
jeśli im zależy na przeprowadzeniu rozmowy, to będą w stanie wymyśleć
termin niekolidujący z Twoimi godzinami pracy, np., jak ktoś napisał,
przed pracą albo po. Mnie kiedyś zaproszono na rozmowę na godz. 22 i
to w innym mieście. Co prawda miało to związek z nocnym trybem pracy,
ale w pierwszej chwili trochę się zdumiałam ;)
A zatem, albo HR-om zależy na pracowniku i uszanują jego obowiązki, i
znajdą jakiś kompromis, albo też Tobie bardziej zależy na znalezieniu
pracy niż na utrzymaniu się w obecnej skupisz się na jednym.
Gdybym ja była HR-em, to wolałabym, żeby zaproszony kandydat szczerze
powiedział, że nie może przyjść w danym terminie, bo ma swoje
obowiązki, niż żeby kombinował ze zwolnieniami lekarskimi i takimi
różnymi. A z drugiej strony zastanawiam się, jak jest widziane
ubieganie się o pracę przez osobę już gdzieś zatrudnioną - czy oni w
ogóle rozpatrują takie kandydatury?

Pozdrawiam, Carrie
--
[...] iloraz inteligencji tłumu równy jest IQ najgłupszego jego przedstawiciela
podzielonemu przez liczbę uczestników.
T. Pratchett, "Maskarada"