> A teraz coś "od siebie". Czytając niektóre posty można odnieść wrażenie,
że
> w Polsce panuje 80% bezrobocie a pracę dostaje się głównie dzięki
> znajomościom. Niewykluczone, że tak jest ale na miłość Boską - ___to nie
> jest norma!!___
No wlasnie...
Tak sobie poogladalem caly watek, pomyslalem troche i wpadlem w szok.
Zgodnie z sugestiami niektorych osob nalezaloby przyjac zalozenie, ze w
Polsce prawie nikt obecnie nie ma szans dostac prace.
To ja tak znienacka zapytam - a skad sie, kurcze, wzieli pracownicy w
firmach?
I znowu, w postach znajdujemy nastepujace rozwiazania tej zagadki:
1. Pracuja za darmo (lub prawie za darmo)
2. Zatrudnili sie wtedy, kiedy bylo lepiej
3. Dostali prace po znajomosci
I teraz:
ad.1. A skad w takim razie pracownicy, lubiacy swoja prace i firme w ktorej
pracuja (a sa tacy - nie mowcie, ze nie)? Ideowcy?
ad.2. To znaczy, ze srednia wieku pracownikow wynosi ze 40 lat. Kurcze,
chyba nie umiem oceniac wieku ludzi i jakos wszystkich postarzam ;-)
ad.3. A tu mozna pomyslec tak: znajomosci moga miec najwiekszy sens, gdy zna
sie kogos na stanowisku kierowniczym. Popatrzmy wiec na to od strony
hipotetycznej, srednio-malej firmy: 1 wlasciciel, 4 kierownikow (co moga),
40 pracownikow. Przypada srednio 10 pracownikow na kierownika. Przecietny
czlowiek (a wiec i kierownik) utrzymuje aktywne kontakty prywatne typu
"znajomy" z jakies 100 osobami (tak srednio). Zakladajac dalej, ze
potrzebuje on ludzi szukajacych pracy (czyli aktualnie bezrobotnych), bedzie
to jakies 15-40% (zaleznie od obszaru) - przyjmijmy 20%, czyli 20 osob.
Zakladajac, ze kierownik taki nie robi debilnych ruchow zatrudniajac ludzi
ktorzy maja 0 merytoryki w danym temacie (bo albo bedzie musial tyrac za
nich, albo spadnie ze stolka), musi ograniczyc ilosc rozpatrywanych
znajomych z 20 do jakiejs 1/4...1/100 ;-) (zaleznie od "fachu") - przyjmijmy
bardzo optymistycznie 1/10, co daje 2 osoby. A te dwie osoby to 20% jego
pracownikow, czyli 80% zdobylo prace w inny sposob - nie po znajomosci.
Oczywiscie te wyliczanki sa bardzo szacunkowe, jesli nie naciagane ;-) , ale
chodzilo mi o wykazanie, ze srednia skala tego zjawiska wcale nie jest
bliska 100%, jak to co po niektorzy sugeruja. Po prostu zwykle nie da sie
stworzyc wiekszej firmy tylko ze znajomych, bo wsrod nich bedzie za malo
ludzi nadajacych sie w jakikolwiek sposob do tej konkretnej pracy ;-) Dla
poparcia takiej tezy mozna spojrzec na to ze strony szukajacego prace: on
tez zna dobrze przecietnie 100 osob, z tego wynika, ze wsrod nich jest
srednio 1 kierownik (z tych, co moga), ale w znakomitej wiekszosci
przypadkow bedzie to kierownik z calkowicie innej branzy niz ta, w ktorej
szukajacy moze pracowac (z uwagi na predyspozycje/merytoryke/checi/cokolwiek
innego).

Tak na prawde to sadze, ze problem polega na tym, ze ludzie nie potrafia
szukac pracy. Jasne, wiem, zaraz sie posypie potok postow w stylu: "To
powiedz, cwaniaczku kolorowy, jak szukac? Co robie nie tak?". Odpowiedz jest
prosta: nie wiem. Tak samo jak nie wiem, dlaczego jeden czlowiek znajdzie
srubke, ktora spadla na puszysty dywan, w 30 sekund, a drugi szuka 8 godzin.
Ale w przypadku srubki nikt nie posadza jej ani dywanu o zlosliwosc (albo
znajomosci: "Dam sie znalezc znajomemu!"), tylko po prostu na tego "gorzej"
szukajacego mowi sie "ale ciamajda - tamten tak szybko znalazl, a ten sie
bawi tyle czasu...". I bywa czasem, ze taki "ciamajda" zastanowi sie,
dlaczego nie mogl znalezc (moze podpatrzy tego, co znajduje szybko) i
opanuje ta nielatwa przeciez sztuke szukania...
Czego wszystkim szukajacym zycze.

Pozdrawiam,
PiotrG (kierownik z tych, co moga, ale niestety wola dawac ogloszenia na
p.p.o)

PS. Bez urazy - piszac "ciamajda" nie mialem na mysli nikogo konkretnego. To
byl wywod czysto teoretyczny ;-)))