Bremse wrote:

> On Tue, 25 Apr 2006 13:17:12 +1200, Immona wrote:
>
>
>>Tak. Tylko ze mnie czasem bulwersuja proporcje zaradnosci przeznaczanej
>>na kupowanie taniej a tej przeznaczanej na zarabianie wiecej :)
>
>
> Też się nad tym zastawiałem i dalej zastanawiam. Przebojowość
> niektórych niknie w oczach, gdy muszą się nią wykazać by "pójść w
> górę". Po osiągnięciu pewnego poziomu (stała praca, wynajęta chatka,
> samochód) ludzie po prostu dają se luz. Zamiast poszukać pracy zgodnej
> z zamiłowaniami i wykształceniem tkwią latami na tym samym etacie i
> chatce. Ale to się tyczy nie tylko Polaków, ale i innych narodowości.

Niezupelnie o to mi chodzilo. Wyscig do konca zycia to sport dla
niektorych ludzi, wiekszosc ludzi ma jakies realistyczne wyobrazenie
satysfakcjonujacego dla nich poziomu zycia w sensie materialnym, po
osiagnieciu ktorego beda sie skupiac raczej na rodzinie i rozwoju
osobistych zainteresowan, niz zwiekszaniu przychodow. Problem z polska
emigracja - nie wiem czy tylko z polska - jest taki, ze wiele osob
wyznacza ten poziom docelowy znacznie ponizej swoich mozliwosci. Wiele o
tym pisza chocby na forach GW ci, ktorzy maja w UK czy gdzie indziej
prace zgodna z wyksztalceniem i dobrze platna - ze widza wiele osob,
ktore majac jakies kwalifikacje pozostaja na przyslowiowym zmywaku i nie
traktuja tego jako pracy przejsciowej na czas poszukiwania lepszej,
tylko sie na tym poziomie "ustatkowuja" zachwyceni, ze "na wszystko ich
stac", czytaj: na wynajety pokoj i wyzywienie sie polujac na przeceny
zywnosci. Jakby z Polski zabrali ze soba brak wiary w siebie, na
podstawie doswiadczen z polskiego trudnego rynku pracy.

I.


--
http://nz.pasnik.pl
pierwsze wrazenia z Nowej Zelandii