TS wrote:

>
> 1. Poziom bazowy=koszt. Szkoda, że takiego prawa odmawia się pracodawcy. Jak
> firma plajtuje, to pracownik dostaje odprawę, a pracodawca co najwyżej
> komornika może dostać.


Juz mi oczy lzawia, ze komornik odbierze mienie przepisane na zone.
Tylko, ze zanim komornik dobierze sie do d... szanownego przedsiebiorcy,
ten zdazy sie "zadluzyc" u swoich pracownikow i dopiero padnie. Przy
czym wyraz zadluzyc, nie oznacza tylko niewyplacac zarobkow, ale takze
zatrudniac ludzi ponizej ich kosztow a tym samym powodowac, ze oni sie
zadluzaja, bo nie maja na przyklad na czynsz.

Ja rozumiem, ze tego sie nie zmieni - jeden nieudacznik wymysla "byznes",

na przyklad produkcje niechodliwego towaru i zeby go sprzedac i zarobic,

zatrudnia wiekszych od siebie nieudacznikow (bez obrazy - licencia poetica).


> 2. Biorąc pod uwagę liczbę pracodawców i liczbę pracowników, łatwo zauważyć
> że ci pierwsi znacznie częściej są oszukiwani i na znacznie większe
> pieniądze. Czy jest tu ktoś kto może uczciwie powiedzieć, że nic z firmy nie
> wyniósł (choćby długopisu, czy paru kartek A4), że nie korzysta prywatnie z
> firmowego telefonu, że nie kseruje sobie jakiś tam papierków, itd. To
> oczywiście drobiazgi, ale w sumie dają ogromne kwoty. A najgorsze jest to,
> że istnieje ku temu społeczne przyzwolenie.

Dlugopisy przewaznie wynosilem przez przypadek i z racji higieny
zostawialem w domu (koszula do prania a dlugopis gdzies kladlem i
zapominalem o nim rano). Ale z racji skostnialej struktury
organizacyjnej czasami sam kupowalem niektore materialy - kosztowalo
mnie to mniej nerwow i dawalo pewien komfort decyzji. A co do innych -
skoro czesto wyrabialem ok. 1000 nadgodzin rocznie (placone i dzieki
Bogu - mialem 150 zgodnie z Kp.), to nie uznaje sie za dluznika mojego
pracodawcy.

Flyer