Warszawa, 13.12.2005 r.
Kochana Mamusiu!
W Unii jest fajnie, niczego tu nie brakuje. Cukier jest po 4 zł
za kg, benzyna po 5,50 zł za litr, masło po 4,10 zł za kostkę,
chleb po 3,20 zł za bochenek, a paczka papierosów po 12 zł.
Jeśli chodzi o nasz dom, to latem przyjechał pan Helmut z
Berlina. Najpierw postawił piwo, a potem pokazał akt własności z
1937 r. i powiedział, że teraz to jego ziemia i wszystko, co na
niej. Może to i lepiej, i tak nie byłem w stanie płacić podatku
katastralnego (Mamusia wie, 2% od wartości nieruchomości
rocznie). Za to w przytułku mamy kolorową telewizję i fajne
filmy. Pracy na razie nie ma, ale mówią, że będzie. Jak dożyję,
to za 6 lat będę mógł pracować w Niemczech albo Austrii. W
mieście budują nowy urząd.
Unia dała trochę grosza. Firma Heńka Kowalskiego startowała w
przetargu, ale rozstrzygano go w Brukseli i wygrali Szwedzi. Co
prawda inżynierów sprowadzili od siebie, ale Heniek i tak się
cieszy, bo uznali jego kwalifikacje i pozwolili nosić cegły.
Niech sobie chłop zarobi, bo jego firma już nie wytrzymuje tego
zwiększonego VAT-u w budownictwie. Chciał wysłać syna na studia
do Francji, ale nie miał na to pieniędzy. Córka jednego z
ministrów miała więcej szczęścia i dostała unijne stypendium.
Chłopak Henia jest całkiem zdolny, więc zdawał na naszą
politechnikę. Byłby się dostał, gdyby nie konkurencja młodzieży
z innych krajów unijnych. W końcu tam uczelnie też są
przepełnione. Na razie jest na darmowym stażu w hipermarkecie.
Ostatnio w mieście pojawiło się mnóstwo byłych rolników. Mówią
coś o nierównej konkurencji, niskich dopłatach i limitach
produkcyjnych. Nie wiem o co im chodzi, przecież mieli najwięcej
zyskać na integracji.
Do domu naprzeciwko wprowadziło się młode małżeństwo - Tomek i
Jacek. To bardzo wrażliwi ludzie, nawet starają się o adopcję.
Pani kurator jest bardzo tolerancyjna i świeżo po aborcji, więc
mają duże szanse.
Niech Mamusia na razie siedzi na tej Białorusi, bo tu szaleje
eutanazja, zwłaszcza, że ubezpieczalnia już o Mamusię pytała.
To tyle, bo idę po zasiłek. Będę go pobierał jeszcze dwa
miesiące.
Całuję mocno, Zdzisiek

P.S. Niech mi Mamusia przyśle kilo szynki, ale takiej ze zwykłego
prosiaka, bo te nasze świecą po nocach.
P.P.S. Niech Mamusia wyśle ten list swoim znajomym. Może za
kilkanaście lat do mnie wróci. Wtedy Polski już pewnie nie
będzie, ale w końcu będę obywatelem nowego euroregionu...